Dochters en Schoondochters

Jarenlang leefde ik in een soort mannenenclave.

Met Marcos, Joeri, Tycho, Sem en Aiden was ik als vrouw veruit in de minderheid. Het was een huis vol jongensenergie: voetbal (Joeri), stoeien (Tycho en Sem), lawaai en een dynamiek die ik inmiddels door en door kende. Ik vond het heerlijk, jongens zijn geweldig maar soms fantaseerde ik ook weleens over wat vrouwelijke gezelligheid.

Toen wist ik nog niet dat we niet alleen de vier jongens zouden hebben maar ook nog drie meisjes zouden krijgen. Het leven kan soms verrassender zijn dan je ooit had durven dromen.

Maar nog voordat onze dochters werden geboren, had ik nog een andere stille wens. Ik hoopte ooit lieve schoondochters te krijgen. Niet alleen voor de vrouwelijke dynamiek maar omdat ik vooral hoopte dat onze zonen iemand zouden vinden die écht goed voor hen zou zijn. En andersom natuurlijk ook: dat onze zonen goede partners zouden zijn voor hen. Dat is misschien wel de grootste wens van iedere ouder. Het had ons overigens niet uitgemaakt of ze nou met een jongen of meid thuis waren gekomen maar van wat wij altijd hebben meegekregen is dat het duidelijk was dat ze op meiden vielen.

Daarnaast hoopte ik op iets anders: dat de rest van het gezin ook een mooie band met hen zou krijgen en dat zij zich thuis zou voelen in ons gezin.

Zelf heb ik altijd veel waarde gehecht aan de band met mijn schoonouders. Mijn schoonvader is inmiddels helaas overleden, maar zowel voor mijn man, onze kinderen als voor mij is het altijd belangrijk geweest om zo betrokken mogelijk te blijven bij mijn schoonmoeder. Ondanks de afstand proberen we haar zoveel mogelijk mee te laten genieten van de kinderen.

Inmiddels hebben al onze grote zonen een lieve vriendin gevonden. En wat is dat ontzettend leuk. Niet alleen omdat ik niet langer de enige vrouw ben aan tafel, maar vooral omdat ieder van hen iets eigens meebrengt. Nieuwe gesprekken, andere interesses, nieuwe tradities en een frisse energie.

Ik geniet ervan om voor een grotere groep te koken. Van de gezelligheid aan tafel. Van de lachsalvo’s die nét weer anders klinken, van spontaan gezang in de woonkamer en van de manier waarop de meiden zo gek zijn op de kleintjes. Het zijn juist die kleine momenten die een huis nog gezelliger maken.

Ik hoop dat onze schoondochters zich bij ons welkom voelen. Dat ze weten dat onze deur altijd openstaat. Niet omdat ze “de vriendin van” zijn, maar omdat ze inmiddels gewoon bij onze familie horen.

Ons gezin is veranderd. Waar ik ooit tussen vijf mannen zat, is ons huis nu gevuld met een prachtige mix van zonen, dochters, schoondochters en alle verschillende persoonlijkheden die daarbij horen.

De familie Greengrass begon ooit als een klein gezin. Door alle kinderen, en de mensen die zij liefhebben, groeit het uit tot een steeds grotere familie. Dat vind ik misschien wel het allermooiste. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de kinderen in de toekomst blijven investeren in elkaar, elkaar blijven opzoeken en er voor elkaar zullen zijn. Want uiteindelijk zijn het niet de spullen of de prestaties die ertoe doen, maar de mensen met wie je het leven deelt.

Als ik dan naar onze eettafel kijk, besef ik hoe bijzonder dat eigenlijk is. Een gezin groeit niet alleen door de kinderen die je krijgt, maar ook door de mensen die je kinderen liefhebben en waar jij op jouw beurt ook van mag houden.

En misschien is dat wel één van de mooiste cadeaus van het ouder worden.