De afgelopen (bijna) twee weken waren superhectisch.
Twee weken geleden werd Elody ziek. Zoals elke moeder waarschijnlijk wel weet, betekent dit meestal dat sommige taken gewoon gelaten worden voor wat ze zijn, zodat de zieke genoeg aandacht kan krijgen.
Daarnaast ga ik, op de momenten dat de zieke dan slaapt, flink deurklinken en kranen schrobben in de hoop dat de ziekte tot één kind beperkt blijft. Ook probeer ik alle was volledig weg te werken en haal ik zoveel mogelijk boodschappen in huis voor het geval ik zelf ziek word. Dingen voor de zieken, maar ook makkelijk en toch gezond eten om iedereen gevoed te houden.
Je weet tenslotte maar nooit.
En toen werd ik zelf ziek
Donderdag aan het einde van de middag had Marcos een belangrijk moment voor zijn werk (wat een timing), toen ik me toch wel erg beroerd begon te voelen.
En ja hoor...
Binnen vijf minuten nadat ik hem via de app had gewaarschuwd, wist ik toch echt zeker dat ik het door mij zo gevreesde buikgriepvirus had.
Marcos nam het gezin over en werd zelf in de nacht van donderdag op vrijdag ziek. Een paar uur later werd ook Aiden ziek.
De enige kleintjes die niet ziek werden, waren Caitlynn en Brianna. Althans, Brianna heeft wel wat spuitluiers gehad, maar ik denk en hoop dat de antistoffen in de borstvoeding haar voor erger hebben behoed.
Uiteindelijk vertrok het buikgriepvirus gelukkig weer uit ons huis.
Terug naar het normale ritme
Toen iedereen weer een beetje opgeknapt was, probeerde ik zoveel mogelijk onze normale routine weer op te pakken.
Dat is alleen niet altijd makkelijk als je jezelf nog niet helemaal goed voelt, maar tegelijkertijd weet dat je het huishouden ook niet eindeloos op halve kracht kunt blijven doen.
Wat ik dan meestal doe, is mijn taken oppakken op basis van noodzakelijkheid.
Boodschappen in huis halen en de was opvouwen zijn bijvoorbeeld noodzakelijk. Sporten en mijn huiswerk kunnen daarentegen wachten.
De wens is er natuurlijk wel. Ik wil graag weer zwemmen, studeren, mijn huis doen en alle andere dingen oppakken die ik normaal gesproken doe. Maar het is niet verstandig om in dit soort periodes mijn agenda meteen weer helemaal vol te zetten.
En toen brak Caitlynn haar grote teen.
Een gebroken grote teen
Op maandag, precies een week nadat Elody ziek was geworden, brak Caitlynn haar grote teen. Dat kostte die dag al behoorlijk wat tijd, omdat er bij de huisarts gaatjes in haar teen moesten worden gemaakt om de druk eraf te halen.
De volgende dag ben ik met haar en Aiden naar een ziekenhuis gegaan dat ongeveer drie kwartier rijden bij ons vandaan ligt.
Ik ben zelf gek op het ziekenhuis in Dokkum. De mensen zijn vriendelijk, je krijgt er nog gewoon een hand ter begroeting, er is gratis water, koffie, thee en goede chocolademelk en voor het maken van een röntgenfoto is er gewoon een inloopspreekuur.
Ik had ook naar het Frisius in Leeuwarden kunnen gaan, wat natuurlijk een veel groter ziekenhuis is. Daar kon ik echter pas de volgende dag om 08.10 uur terecht.
Ik zag het niet zitten om met een jongen van zeven, een kleuter, een peuter en een baby daar zo vroeg naartoe te moeten.
Gelukkig werkte Marcos die dag thuis, waardoor Brianna bij hem kon blijven. Elody speelde bij mijn moeder en Aiden ging met mij en Caitlynn mee.
De specialisten maakten het zo leuk mogelijk voor Aiden en Caitlynn. Nadat de foto's waren gemaakt, gingen we nog even naar de leuke speelruimte en al snel hoorden we dat haar teen inderdaad gebroken was.
Caitlynn kreeg een speciale schoen en inmiddels heeft ze ook krukken.
Haar teen zag er gisteren nog uit als vlees dat te lang buiten de koelkast heeft gelegen, maar qua kleur begint het er sinds vandaag gelukkig wat beter uit te zien.
Dat kan ik helaas niet van haar nagel zeggen. Die lijkt volgens mij al een beetje los te laten en bloedt af en toe.
Dat kan ook bijna niet anders als ik zie hoe dat ding eruitziet.
Eindelijk weer studeren
Sinds afgelopen vrijdag heb ik mijn studie ook weer kunnen oppakken.
Ik ben bezig met het schrijven van een paper op basis van Geert Hofstede. Voor deze opdracht moet ik een organisatie of bedrijf interviewen over de bedrijfscultuur.
Daarvoor heb ik de FRA, het Europees Bureau voor de grondrechten (Fundamental Rights Agency), benaderd met een enquête. Ik hoop met heel mijn hart dat ze mee willen werken.
We zullen het zien :-).
Ik heb in het verleden tijdens een evenement voor de FRA mogen spreken en denk nog altijd met warme gevoelens aan dit agentschap terug. Het zou dus ontzettend leuk zijn als ze voor mijn onderzoek mee zouden willen werken.
Als ik aanstaande vrijdag nog niets heb gehoord, ga ik deze week verder met Internationale Economische Betrekkingen, waar ik ook een paper voor moet schrijven, en met mijn blog.
Mocht ik al wel iets van de FRA hebben gehoord en is dat een positief bericht, dan ga ik verder met die paper.
De eerste drie vakken die ik dit najaar wil gaan doen – hopelijk lukt dat – hebben allemaal een paper als toetsing. Hier heb ik bewust voor gekozen, omdat ik kort na een bevalling moeite heb om te leren voor toetsen.
Ik zal dan toch, vrees ik, in slaap vallen voor mijn computerscherm en weinig van de stof onthouden.
Het weekmenu
Vrijdag heb ik ook meteen boodschappen besteld voor de aankomende week.
Helaas was mijn tijdslot op maandag al volgeboekt, dus komen de boodschappen nu op dinsdag.
Het menu voor deze week:
Mexicaanse kip-taco's, maar dan met flatbread, van Sterk in de Keuken
Pastasalade met pesto
Pannenkoeken als nooddiner
Maggi dagschotel met sperziebonen en satésaus
Pangasiusfilet met broccoli en gebakken aardappelen
Wraps
Bietjes, aardappelen en kip
Voor de Mexicaanse kip gebruik ik dit recept van Sterk in de Keuken.
De pastasalade met pesto komt van LeukeRecepten.
En voor de pannenkoeken hebben we meestal meel van de molen in huis, maar ook dit basisrecept van Lekker en Simpel is heerlijk.
Deze week wijk ik trouwens een beetje af van ons normale eetpatroon.
Onze voorraadkast puilt namelijk nogal uit. Ik vind het vreselijk zonde als eten bederft, dus ik wil eerst eens wat meer uit onze voorraadkast eten voordat ik weer verder ga met ons normale etenspatroon.
Eigenlijk is het ook wel weer eens leuk om te kijken wat er allemaal nog in staat en daar een maaltijd omheen te bedenken.
En dan nog de klussen
Ook daar zijn we gewoon weer een beetje mee verdergegaan.
We zijn bezig met het schuren en verven van de wc-deur. Als die klaar is, pakken we de andere deuren aan.
Het zijn geen enorme klussen, maar uiteindelijk maken juist dit soort kleine dingen natuurlijk wel verschil in huis.
En dat was het eigenlijk alweer.
Hopelijk wordt de komende week iets minder spannend.
Hoewel ik met zeven kinderen natuurlijk ook wel weet dat je daar niet al te veel op moet rekenen.
