Studeren tussen boterhammen en wasmanden
Als het in een gesprek ter sprake komt dat ik studeer, dan vragen mensen vaak hoe ik dat voor elkaar krijg, dan wel een studie aanpak in combinatie met een groot gezin.
Ik leg dan vaak uit dat het een kwestie van goed plannen en doorzetten is, maar het is zoveel meer dan alleen dat. Het is ook af en toe "de boel de boel moeten laten". Het is ook accepteren als je mooie planning in duigen valt door een kind dat ziek is geworden, wat meer aandacht nodig heeft, of een avondeten dat uitloopt. Er zijn in het dagelijkse leven zoveel momenten waarop je flexibel moet kunnen zijn. Dus komt het hier ook wel voor dat ondanks mijn planning een studieboek weer terug in de kast wordt gezet, wachtend op het volgende studiemoment.
Natuurlijk helpt een goede planning. Maar eerlijk gezegd is een planning niet de reden dat ik al die tijd doorga. Die helpt mij met het hoe. De echte reden zit in het waarom. En dat waarom is voor mij altijd hetzelfde gebleven.
Drijfveer
Ik denk dat je heel veel kunt bereiken als je drijfveren duidelijk zijn. Mijn grootste droom was toen ik jonger was om bij de United Nations te gaan werken en de wereld over te vliegen om mensen in nare situaties zo goed mogelijk bij te staan, hun mensenrechten te verdedigen en daarnaast lezingen bij de United Nations te geven.
Ik dacht op die manier verschillende sterktes en passies van mijzelf samen te brengen: mensen helpen, lezingen geven, reizen en nieuwe mensen ontmoeten, samenwerken aan een goed doel, in andere talen converseren en werken voor een prachtige organisatie. Ik wilde dan ook erg graag studeren aan de SDSU in San Diego, omdat deze veel doen op het gebied van de United Nations.
Mijn leven is heel anders gelopen, al zijn mijn passies en interesses hetzelfde gebleven. Met mijn huidige studie krijg ik weer les in Spaans en Engels en tot nu toe ben ik vrij om mijn opdrachten een hoofdthema op het gebied van mensenrechten te geven, iets waar ik dankbaar gebruik van maak.
Mijn drijfveren zijn dus geankerd. Ik heb geen idee wat ik na het behalen van de studie ga doen qua werk maar ik zal mijn drijfveren en interesses meenemen.
Wat ik ook weet, is dat ik veel over mijzelf heb geleerd.
Mijn grootste lessen (die niets met de lesstof te maken hebben)
Zo leerde ik dat ik veerkrachtig ben. Ik wist al dat ik dat was door ervaringen in het verleden, maar studeren terwijl je kinderen hebt bewijst dat op een heel ander vlak. Je kunt heel veel aan, ook als dagen druk en vermoeiend zijn.
Tijd is heel kostbaar. Elke minuut dat ik studeer is een minuut die ik minder aan de kinderen of mijn man kan besteden, een minuut minder die ik in het huishouden werk. Ik maak scherpe keuzes, wat ook betekent dat niet alles perfect kan zijn.
Doorzettingsvermogen groeit door uitdaging. Er zijn momenten dat de stof uitdagend kan zijn en ik praktisch slapend boven mijn boeken hang. Juist dan groeit het doorzettingsvermogen, want ik kan gewoon niet opgeven. Ik heb kinderen die naar mij kijken hoe ik omga met moeilijke momenten.
Ik ben een voorbeeld voor mijn kinderen. Door te laten zien dat leren op elke leeftijd mogelijk is, geef ik een krachtig voorbeeld van nieuwsgierigheid, discipline en persoonlijke ontwikkeling. En dat je altijd je dromen achterna mag gaan.
Tijdens het studeren vergroot ik mijn competenties, waaronder:
Doorzettingsvermogen
Plannen en organiseren
Prioriteiten stellen
Stressbestendigheid
Flexibiliteit
Verantwoordelijkheidsgevoel
Probleemoplossend vermogen
Samenwerken
Communicatieve vaardigheden
Zelfstandigheid
Leergierigheid
Aanpassingsvermogen
Veerkracht
Betrouwbaarheid
Doelgerichtheid
Kortom: mijn drijfveren en motivatie zijn duidelijk.
Planning:
Nu ga ik naar het gedeelte hoe ik het dan inplan.
We zitten, godzijdank, gelukkig nog niet op de helft van de zomervakantie. Toch heb ik vorige week al ingepland waar ik na de zomervakantie aan ga werken. Ik zit op dit moment nog in mijn kraamtijd en na de zomervakantie ben ik daar net uit. Onze jongste is dan 8 à 9 weken.
Voor het eerst hebben wij gekozen voor vaderschapsverlof. We hebben ervoor gekozen dat mijn man één dag in de week vrij heeft en dan de zorg voor de kinderen op zich neemt. Dit geeft mij ruimte om te studeren en om aan de blog te werken, want stukjes schrijven op internet is ook iets wat ik erg leuk vind om te doen.
Allereerst heb ik de vakken die ik het aankomende schooljaar wil gaan halen opgeschreven. Dat is het voordeel van een afstandsopleiding. Ik plan mijn eigen studie in. Achter de lijst met vakken heb ik opgeschreven wat ik precies voor dat vak moet doen (praktijkbijeenkomst, toets – en wat voor toets – paper etc.).
Dan kijk ik naar mijn planning en kijk ik wat realistisch gezien waarschijnlijk mogelijk zal zijn. Zo heb ik besloten dat ik eerst alle papers ga schrijven. De nachten zijn op dit moment erg rommelig. Niet zozeer door onze baby, maar vooral onze tweejarige heeft de neiging om 's nachts te rommelen. Ik vermoed niet dat ik momenteel mijn toetsen erg goed in mijn brein kan opnemen zonder eerst tien keer in slaap te vallen. Ook kan ik de papers dan mooi afronden aan het einde van dit jaar.
In november hebben we veel verjaardagen, de aankomst van Sinterklaas en Sint-Maarten. December brengt nog een belangrijke verjaardag, de goedheiligman, de kerstvakantie en kinderen die vaak behoorlijk hyper zijn.
Vanaf januari hoop ik dan de verschillende examens en praktijktrainingen te kunnen doen en ik sluit af met de portfolio-opdrachten.
Het vak Spaans sluis ik door naar het volgende (laatste) jaar, waarin ik ook Spaans heb. Ik merk dat als ik een tijdje geen Spaans heb gehad, de kennis zo weer verdwijnt. Dus als ik Spaans 2 en Spaans 3 achter elkaar doe, hoop ik dat ik de stof tussendoor niet weer opnieuw hoef te leren.
Het zou fantastisch zijn als ik later Spaanstaligen in mijn omgeving heb waarmee ik het zou kunnen spreken, zodat ik de stof machtig blijf.
Tijdens het studeren maak ik gebruik van de gratis online pomodorotimer.
De Pomodoro-techniek is voor mij een effectieve time-managementtool. De pomodorotimer verdeelt het werk in korte intervallen van 25 minuten, gevolgd door een pauze van 5 minuten (short break) en na een paar pomodoro's een pauze van 15 minuten (long break). De intervallen van 25 minuten worden 'Pomodoro's' genoemd.
Toen ik net begon met studeren ging ik elke avond na het naar bed brengen van de kinderen naar een kamer toe met mijn laptop en mijn stiften, of ik zat aan de keukentafel. Na de komst van Elody ging dat wat lastiger en duurde bedtijd met drie kinderen wat langer dan ik gewend was.
Op dit moment studeer ik sowieso op de vrijdagen. Daarnaast plan ik elke week één of twee langere momenten in waarin ik ook studeer.
Kan ik vaker? Geweldig, mooi meegenomen! Heb ik die tijd niet, dan geeft dat niet en heb ik ook niet een "falend" gevoel.
Belangrijk is de wetenschap dat ik geen uren achter elkaar hoef te studeren.
Ik kom ook vooruit door:
een half uurtje te studeren tijdens een dutje van de baby;
een hoofdstuk te lezen terwijl de peuter slaapt;
aantekeningen te maken als de oudere kinderen op school zijn;
taken in huis te verdelen met mijn man (lees: taken overdragen of taken loslaten), zeker als je toetsen hebt om te leren.
En soms moet je accepteren dat sommige weken nauwelijks lukken.
Essentieel voor mij is daarnaast een hele goede planner én agenda. Waarom een planner en een agenda? In mijn agenda staan mijn afspraken. In mijn planner heb ik overzichtelijk wat mijn/onze wekelijkse en maandelijkse taken in huis zijn, welke activiteiten ik op welk tijdstip heb en welke tijd ik beschikbaar heb voor studie en afspraken. Qua planner gebruik ik de planner van "demammavan" / Annemarie Geerts en als agenda zweer ik bij de moleskine of leuchtturm waarbij 1 bladzijde lijntjes heeft en de andere een weekoverzicht. Elke vrijdag zit ik klaar om de volgende week in te plannen en het eten van de volgende week te bepalen.
Wat juist níét werkt
Bijvoorbeeld:
wachten op het perfecte moment (dat komt niet);
alles in één avond willen doen (werkte al niet toen je tiener was en nu gaat het zeker niet lukken met een overvol en vermoeid hoofd);
jezelf vergelijken met studenten zonder kinderen (gewoon niet doen);
denken dat iedere week hetzelfde verloopt (die van volgende week is vast minder chaotisch... of juist niet? Haha.)
Misschien doe ik langer over mijn opleiding dan iemand zonder kinderen. Misschien moet ik vaker een deadline verschuiven of een studieavond overslaan. Maar iedere opdracht die ik inlever is er één. En uiteindelijk kom je ook met kleine stapjes aan de finish.
