Een geweldige zomervakantie hoeft niet vol uitjes te zitten

Voordat de zomervakantie begon, had ik een compleet plan.

Ik had lijstjes gemaakt, een planning, ideeën voor uitjes, activiteiten en recepten, we zouden vaak naar “ons strandje” gaan, naar Julianatoren en Sprookjeswonderland, lekker veel naar de kinderboerderij. We zouden barbecueën, ’s avonds marshmallows roosteren bij het kampvuur en ondertussen herinneringen maken waar de kinderen later met een glimlach op terug zouden kijken.

Tenminste… dat was het idee.

De werkelijkheid liep iets anders.

Brianna was pas vijf weken oud toen we voor het eerst naar het strand gingen. We deden eigenlijk alles waarvan je denkt dat je het goed moet doen. Ze lag in de schaduw in een tentje, was goed ingesmeerd en het was zeker niet de heetste zomerdag.

En toch.

Toen we ’s avonds thuiskwamen, was ze rood.

Gelukkig was het geen ernstige verbranding, maar genoeg om mij meteen te laten denken: dit doen we voorlopig niet meer op dit soort dagen. De onzekerheid die het gaf, zorgde ervoor dat veel andere plannen ook wat naar de achtergrond verdwenen. Want als ik niet wist of er genoeg schaduw was, of ik ergens rustig met haar kon zitten, voelde een uitje ineens niet meer ontspannen.

En eerlijk gezegd speelde er nog iets mee.

Ik was moe.

Niet gewoon een beetje moe.

Gewoon… postpartum moe. Brianna is de eerste baby die we hebben die vanaf dag 1 al door slaapt (lot uit de loterij). In het begin maakte ik haar wel wakker zodat ze genoeg voeding kreeg maar in overleg met de kraamverzorgster en consultatiebureau-arts hoefde dat al gauw niet meer door haar groei. Echter hebben de drie boven haar ons deze vakantie veel wakker gehouden. Dan was er een mug of iemand had dorst of eentje moest plassen of had een nachtmerrie of miste gewoon Pappa en Mamma.

Dat resulteerde in een soort vermoeidheid die verder gaat dan een paar slechte nachten. Een vermoeidheid waarbij je lichaam nog aan het herstellen is en alles wat meer energie kost dan normaal plus dus de gebroken nachten.

En ergens had ik daar zelf meer moeite mee dan de kinderen.

In mijn hoofd was een perfecte zomer een actieve zomer.

Een zomer met uitjes zoals de mevrouw van Families tried en tested kan doen. Of zoals die ene moeder op instagram met verf, kleine schilderezeltjes, zee water op het strand.

Maar als ik naar buiten keek zag ik mijn kinderen bezig met heel andere dingen.

Met hun riddertoren.
Met de glijbaan.
Met de zandbak.
Met een tuinslang op een warme dag.
Met hun eigen speelgoed.

Soms zaten ze urenlang in hun eigen fantasiewereld en hoefde ik helemaal niets te organiseren.

En langzaam begon ik mezelf een vraag te stellen.

Voor wie had ik al die uitjes eigenlijk bedacht?

Voor hen?

Of zat er ook een stukje van mijzelf bij?

Misschien zelfs dat stemmetje dat je krijgt als je op Instagram weer de ene na de andere perfecte zomerdag voorbij ziet komen.

De mooie picknicks.
De dagjes pretpark.
De zonnige foto's.
De lange lijstjes met dingen die je “moet” doen in de vakantie.

Begrijp me niet verkeerd: ik houd van leuke uitjes. Ik vind het heerlijk om samen nieuwe plekken te ontdekken en ik wil ook graag die moeder zijn die leuke herinneringen maakt.

Ik hoop dat mijn kinderen later terugkijken op hun jeugd en denken: wat hebben we het fijn gehad.

Maar misschien… en dat besef kwam deze vakantie steeds sterker… zit een fijne jeugd niet in zoveel mogelijk uitstapjes.

Misschien zit het in iets veel kleiners.

In een moeder die er gewoon is.

In ijsjes eten in de tuin.
In zand tussen je tenen.
In vies worden in de zandbak.
In samen marshmallows roosteren.
In de vrijheid om urenlang met hetzelfde speelgoed te spelen zonder iets te “moeten”.
In een huis waar je je veilig en thuis voelt.

Ik denk vaak na over hoe snel deze jaren voorbijgaan. Dat maakt me soms bang om dingen te missen. Alsof iedere dag bijzonder moet zijn. Alsof ik steeds nieuwe herinneringen moet maken.

Maar als ik naar mijn kinderen kijk, zie ik iets anders. Want ik zie kinderen die tevreden zijn en die niet vragen om een nieuw uitje. Die niet teleurgesteld zijn omdat we vandaag gewoon thuis blijven.

Sterker nog… soms willen ze helemaal niet weg. En misschien is dát ook een herinnering die ze later meenemen.

Niet zozeer: “We gingen elke dag ergens naartoe.”

Maar juist: “Bij ons thuis was het gewoon fijn.”

Dus nee.

Deze zomervakantie is niet geworden zoals ik hem had gepland. Geen kinderen die elke dag tot de zon onderging buiten op fietsjes speelden maar kinderen die regelmatig op tijd op bed gingen om ons allemaal een beetje op de rit te houden.

En toch denk ik steeds vaker dat de zomer misschien precies is geworden zoals we het dit jaar nodig hadden.

Misschien is een fantastische zomer niet de zomer die het mooist op Instagram staat.

Misschien is het de zomer waarin kinderen zich geliefd voelen.

Ook als die zomer vooral bestaat uit een zandbak, een ijsje, een baby om meteen in de ochtend al te kussen en te knuffelen en een moeder die nog aan het herstellen is.

En misschien…

is dat wel meer dan genoeg.

En nu op naar de laatste twee weken die we nog gaan vullen met mooie herinneringen.. thuis en op pad.